Նատալիա Ռոտենբերգ. Մենք պատրաստ ենք աշխատել հանուն Հայաստանի (լուսանկար, տեսանյութ)
Քաղաքականություն«Նովոստի – Արմենիա» յութուբյան ալիքի «Հատուկ կարծիք» հաղորդման հյուրը ՝ բարերար և հասարակական գործիչ Նատալյա Ռոտենբերգը, հայտարարեց, որ պատրաստ է աշխատել հանուն Հայաստանի ապագայի, խոսեց արդեն իրականացվող ծրագրերի և այն մասին, թե ինչպես է նա դարձել մեծ հայկական ընտանիքի մի մաս:
Հայաստանի համար դժվար ժամանակաշրջանում մենք չէինք կարող մի կողմ կանգնել
Գիտեք՝ մարդիկ բաժանվում են երկու տեսակի, երկու կատեգորիաների. ոմանք դիտորդ են, իսկ մյուսները գործի մարդիկ են: Եվ ես ամուսնուս `ձեռնարկատեր և քաղաքական գործիչ Տիգրան Արզաքանցյանի հետ միասին, չէինք կարող միայն դիտորդի կարգավիճակում լինել երկրի համար այս դժվար պահին և նայել, թե ինչպես է երկիրը տառապում` աջակցության կարիք ունենալով: Մենք որոշեցինք գալ այստեղ և սկսել գործել, օգնել մարդկանց, այսինքն ՝ անել այն, ինչ կախված է մեզանից: Մենք գործարար մարդիկ ենք, և այդ պատճառով այստեղ ենք:
Հայաստանը ՝ որպես գիտակցված ընտրություն
Ես որոշեցի ապրել Հայաստանում: Այստեղ զգացվում են պատմությունը, ավանդույթները: Ես սիրում եմ դուրս գալ բնության գիրկը, օրինակ ՝ Սեւանա լիճ: Ինձ դուր են գալիս ձեր սովորույթները, խոհանոցը: Հայաստանն ինձ սիրով ընդունեց, ես այստեղ ինձ հարմարավետ եմ զգում: Ես փնտրում եմ, թե ինչպես կարող եմ օգտակար լինել, այսինքն `փորձում եմ ինձ որպես օգնության, օգուտի մարդ: Ես նայում եմ, ուսումնասիրում եմ նախագծեր, որտեղ կարող եմ ինձ դրսևորել և ինչ-որ բան անել Հայաստանի համար, թողնել իմ հետքը: Քանի որ մեր հիմնական առաքելությունն է ՝ մեզնից հետո ինչ-որ բան թողնել: Եվ ես արդեն սկսել եմ Հայաստանում մի քանի նախագծեր իրականացնել, մասնավորապես ՝ պտղատու այգիներ հիմնել: Մենք նախագիծ սկսեցինք նաև Գավառում. կինոթատրոն ենք կառուցում, աշխատում ենք հարակից տարածքի կանաչապատման ուղղությամբ, որտեղ նաև խաղահրապարակ է տեղակայվելու: Այսինքն ՝ դա կլինի մի ընտանեկան կղզյակ Գավառի կենտրոնում: Մենք ցանկանում ենք հնարավորին չափ արագ ավարտել, քանի որ ամառն արդեն գրեթե սկսվել է, իսկ դպրոցում դասերն ավարտվում են: Ես կցանկանայի, որ երեխաներն ամբողջ ամառն անցկացնեին այս կղզյակում:
Ինչու՞ Գավառ:
Մենք սկսեցինք Գավառից, քանի որ, նախ, սա ամուսնուս հայրենիքն է: Նա այստեղ է ծնվել և շատ բան է արել ժողովրդի համար և շարունակում է իրականացնել բազմաթիվ սոցիալական նախագծեր: Այս ընտանիքը հայտնի է տարածաշրջանում: Ընդհանուր առմամբ, յուրաքանչյուր մարզ, բնականաբար, ուշադրության և ներդրումների կարիք ունի: Երևում է, որ մարզերը զրկված են ուշադրությունից: Բոլոր միջոցները ՝ փողը, ներդրումները, կենտրոնացած են Երևանում, ուստի ես սկսեցի հակառակից:
Ամուսնացած հայի հետ կամ երկու առաջնորդ մեկ ընտանիքում
Դա նույնն է, ինչ գործընկերությունը բիզնեսի մեջ , այսինքն ՝ ամենակարևորն է համաձայնեցնել և սահմանել շրջանակ, որը չի կարելի հատել: Իրոք, մենք երկու առաջնորդ ենք: Երբ հանդիպեցինք, մենք արդեն կայացած անհատականություններ էինք, և ստիպված էինք հարմարվել, ընդունել միմյանց: Այստեղ ամենակարևորը փոխադարձ հարգանքն է: Ես հարգում եմ նրա տարածքը, նա՝ իմը: Ես հարգում եմ նրա գործունեությունը, նա `իմը: Այսինքն ՝ մենք հարաբերությունների մեջ, ասենք, ճնշող, նվաստացուցիչ հույզեր չունենք: Դա ամենակարևորն է: Բնականաբար, կա սեր, հարգանք և օգնություն միմյանց: Ինձ պետք է նրա օգնությունը, քանի որ Հայաստանն ունի իր սեփական կանոնները, և ինձ պետք է, որ նա այստեղ իմ ուղեցորդը լինի: Նա, հավանաբար, ես նրան պետք եմ որպես ուղեկցորդ որոշ այլ ուղղություններում: Այսինքն ՝ ես տեսնում եմ նման գործընկերություն, և դա շատ կարևոր է:
Հայ-ռուսական համագործակցության մակարդակը
Այն բավարար չէ: Իրոք, կան բացեր: Ռուսաց լեզվի դասագրքերի, դասավանդման ժամերի քանակը բավարար չեն: Ես բարձրացրել եմ այս հարցը, և ինձ ասացին, որ այստեղ շատ ակտիվորեն տարածվում են արևմտյան, նույնիսկ չինական ծրագրերը, որոնք օգնում են տաղանդներին և որոշ դրամաշնորհներ տալիս ուսանողներին: Այսինքն ՝ նրանք ակտիվ գործունեություն են ծավալում ուսանողների և երիտասարդների շրջանում: Ռուսաստանն այստեղ պետք է ոչ միայն հասնի, այլ առաջ անցնի: Եթե սրան ուշադրություն չդարձնենք, ապա ժամանակի ընթացքում մենք ամբողջությամբ կկորցնենք հայ-ռուսական այս կապը, և հետո զարմանալու կարիք չի լինի:
Հայաստանում Ռուսաստանի «փափուկ ուժը» խթանելու մասին
Ես պատրաստ եմ աշխատել այս ուղղությամբ: Սա ինձ համար դա միևնույն չէ: Սկզբունքորեն ես հասկանում եմ, թե ինչ է պետք անել, ում հետ խոսել, ինչն այստեղ պետք է փոխել: Մնում է միայն այդ հարցերի գծով ներկայացուցչի պաշտոնական կարգավիճակ ստանալ և անցնել գործի: Ես դա հաճույքով հանձն կառնեմ: Նախ անհրաժեշտ է, որ Հայաստանում ռուսական ուսումնական ծրագրով սովորող երեխաները չզգան, որ հետ են մնում իրենց ռուս հասակակիցներից, ինչպես նաև բոլոր երեխաներին տրամադրեն դասագրքեր: Այդ ժամանակ մենք պետք է ուսանողների փոխանակում հաստատենք: Հետագայում `համատեղ բիզնես ֆորումների, սթարթափ նախագծերի ուսանողական ֆորումների ստեղծում: Կրկին փորձի փոխանակում, հնարավոր է՝ համատեղ նախագծերի ստեղծում, կապիտալի ներգրավում:
Մեծ հեռանկարներ Հայաստանում
Հայաստանում հեռանկարների մեծ դաշտ կա: Իհարկե, կասեք, որ Երևանը ամբողջությամբ կառուցված է: Եվ ինչ, Հայաստանը միայն Երևանի՞ց է բաղկացած: Ասում եմ ՝ գնացեք մարզեր: Այո, այնտեղ ենթակառուցվածք չկա… Սկսե՛ք: Եղեք առաջին բացահայտողը, ռահվիրան, այդ տարածաշրջանի օրինակը, նրա հերոսը: Արեք այն, ինչ ձեզանից առաջ ոչ ոք չի արել 50 տարվա ընթացքում:
Վերադարձ քաղաքականություն ազգային աղետի ժամանակ
Իսկապես, ամուսինս փորձ ունի, նա երկար ժամանակ պատգամավոր էր, մասնակցում էր օրենքների ստեղծմանը: Տիգրան Գրիգորևիչը այստեղ բերեց VivaCell МТS (այժմ ՝ Viva-МТS - խմբ.): Ի դեպ, այնտեղ աշխատում է 1200 մարդ, սա Հայաստանի ամենամեծ հարկատուներից մեկն է: Ամուսինս դեռևս մի քանի նախագիծ ունի իր խնայատուփում, որոնք նա կարող է իրականացնել Հայաստանի զարգացման համար: Նա իր երկրի մեծ հայրենասեր է: Ես ուզում եմ մի փոքր գովել ամուսնուս: Եթե չլիներ նրա հայրենասիրությունը, նա ինձ այստեղ չէր բերելու, և մենք միասին նախագծեր չէինք անի այստեղ: 20 տարի շարունակ նա եղել է իր բարեգործական հիմնադրամի հիմնադիրը, որի միջոցով իրականացվել են մեծ թվով սոցիալական նախագծեր: Նա իր մարզում առաջնագծում էր հենց որպես պատգամավոր: Մարդիկ ճանաչում են նրան, հավատում են: Նա հասկանում է, թե ինչ է պետք անել Հայաստանի համար: Մենք հասկանում ենք, թե ինչ ահռելի պատասխանատվություն է երկիրը ոտքի բարձրացնելը և վերակառուցելը: Բայց ես և Տիգրանը, մենք ստեղծագործ մարդիկ ենք: Մենք սիրում ենք կառուցել, ստեղծել նոր նախագծեր: Օրինակ ՝ զբոսաշրջության ոլորտում: Զբոսաշրջությունը պետք է զարգանա Հայաստանում `ուղեկցող ենթակառուցվածքներով: PR- ն պետք է արվի հենց զբոսաշրջության ոլորտում: Այստեղ այն չի բավականացնում: Հայաստանը պատմական վայրերով չքնաղ երկիր է, և յուրաքանչյուր ոք ցանկանում է իմանալ նրա պատմությունը: Բայց բավարար PR- ի, տեսանյութերի, մարքեթինգի բացակայության պատճառով `դա այդպես չէ: Ինձ թվում է, որ այստեղ ամենակարևորը ներդրումներ գրավելն է: Ուստի անհրաժեշտ է մի փոքր կատարելագործել օրենսդրությունը ձեռներեցության տեսանկյունից ՝ բիզնեսի համար առավել գրավիչ պայմաններ ստեղծելու համար: Տալ որոշ արտոնություններ, հող՝ կառուցելու համար: Չես կառուցում՝ դուրս ես գալիս նախագծից: Կրթություն, ևս մեկ անգամ:
Հայաստանն ապագա ունի
Հայաստանն ապագա ունի: Բայց ես չէի ցանկանա, որ Հայաստանը նմանվեր Դուբային ՝ երկնաքերերով ժամանակակից երկիր: Ես խոսում եմ մարդկանց, մշակութային, արվեստի, կրթական գործիչների հետ, և նրանք աջակից են Հայաստանը որպես պահպանվող տարածք, որպես պատմական թանգարան պահպանելուն: Նրանք չեն ուզում այդ երկնաքերերը, թվայնացումը, ռոբոտաշինությունը: Եվ ինձ թվում է, որ դա ճիշտ է: Ձեր երկիրը պետք է պահպանվի որպես պահպանվող տարածքի, մաքուր օդի, գեղեցիկ լեռների, բնության, Սևանա լճի կղզյակ:
