Իշխանությունների պլագիատն ու դրա վտանգավորությունն ու ժամանակավրեպությունը
Politics
1or.am-ը գրում է.
Կառավարությունը մշակել է օրենքի նախագիծ, որով հնարավություն է տրվելու բանակից խուսափած և 27 տարին լրացած երիտասարդներին կատարել համապատասխան վճարումներ և ազատվել քրեական պատասխանատվությունից: ՀՀ Կառավարությունն առաջարկում է համաներում հայտարարել մինչև 2020 թվականի սեպտեմբերի 26-ը ներառյալ 27 տարին լրացած շարքային և 35 տարին լրացած պահեստազորի սպայական կազմերի պարտադիր զինվորական կամ այլընտրանքային ծառայությունից, ինչպես նաև հայտարարված վարժական հավաքից և (կամ) զորահավաքային զորակոչից խուսափած և Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի միայն 327-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ կասկածվող, մեղադրվող կամ դատապարտված արական սեռի քաղաքացիների նկատմամբ: Նախագծում նշված է, որ համաներումը կիրառվում է նաև մինչև սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելը հետախուզման մեջ գտնվող այն անձանց նկատմամբ, որոնք մինչև 2021 թվականի դեկտեմբերի 31-ը ներառյալ անձամբ կամովին կներկայանան քրեական հետապնդման մարմիններ, իսկ եթե գործը դատարանի վարույթում է՝ դատարան։ Ի՞նչ է ստացվում:
Նախ նման նախաձեռնությամբ, մինչ Արցախյան երկրորդ պատերազմը, հանդես էլ եկել Լուսավոր Հայաստան խմբակցությունը: Այն ժամանակ, իհարկե, իշխանությունները անվարան, հերոսական կեցվածքով մերժեցին Լուսավորի նախաձեռնությունը: Եվ ինչպես տեսնում ենք ամիսներ անց իրենք են գրեթե նույնությամբ ներկայացնում սույն նախագիծը: Նախ քաղաքական և բարոյական առումով ընդունելի չէ իշխանությունների նման վարքագիծը, այսինքն՝ մերժել գաղափարը, այնուհետև այդ նույն գաղափարը, որն, ըստ էության, հեղինակային իրավունքով այլ ուժի է պատկանում, սեփականացնել, ներկայացնել Ազգային ժողով ու ըստ այդմ քաղաքական դիվիդենտներ հավաքել: Իմ քայլի պարագայում դա նորմալ է, նրանք կարող են ուրիշի աշխատանքն իրենց վերագրել ու էժան շոուներ կազմակերպել: Սակայն այս պատմության մեջ, ինչպես ասում են, մի մեծ «բայց» կա:
Եթե պատերազմից առաջ Լուսավոր Հայաստանի պատգամավորները հասկացել էին, որ նման նախագծի ընդունումը հրատապ է ու արդյունավետ լուծումներ է ենթադրում, ապա հիմա, հետպատերազմյան իրավիճակով պայամանավորված, դրա ընդունումն, ըստ էության, պայամանավորված է մի քանի հազար քվե ավել տանելու մոլուցքով: Պարզ է, որ մինչ պատերազմը և պատերազմից հետո իրողություններն այլ են, հետևաբար նմանատիպ կնճռոտ խնդիրների լուծման անհրաժեշտությունը պետք է բխի օբյեկտիվ իրականությունից: Ինչևէ, գրեթե կազմաքանդված բանակի ֆոնին իշխանությունները նախընտրական դրական տրամադրություններն իրենց կողմը թեքելու համար հերթական անարդյունավետ ու վտանգավոր նախաձեռնությունն են օրակարգ բերում, որն, ըստ էության, ժամանակավրեպ է մի կողմից և իրական կյանքում կիրառելու հավելյալ խնդիրներ է առաջացնում մյուս կողմից:
Կարեն Դանիելյան
